In juni 2007 is de familie Van der Lee in de Gouden Griffelbuurt komen wonen. Moeder Marianne, vader Aad, Anne (10), Florance (8) en Bonne (5). Ze hebben nooit spijt gehad van de verhuizing naar de Willem Wilminkstraat. Het is dan misschien nog niet zo vertrouwd als in het oude gedeelte van Bergschenhoek waar ze 12 jaar woonden, maar voor Marianne van der Lee voelt de Gouden Griffelbuurt al wel als “echt mijn buurtje”.

Marianne: “Eigenlijk waren we niet van plan weg te gaan uit Bergschenhoek. Ooit eens wellicht, als we tegen iets bijzonders aan zouden lopen. Nu, dat gebeurde dus met deze buurt. De bouwstijl sprak ons aan. Heel anders dan de blokkendozen die je vaak ziet. Eigenlijk vielen we eerst voor een ander type. Toch is het dit huis geworden. Voornamelijk vanwege de tuin. Niet dat we zulke tuinierders zijn, maar meer voor de ruimte.”

Nieuw en toch vertrouwd

Er waren meer gegadigden voor dit huis en de villa ging bij de loting in eerste instantie naar iemand anders. Toen de eerste gegadigden het echter lieten afweten, werden ze direct gebeld.

“Dezelfde makelaar bracht me ook in contact met andere kopers, onze toekomstige buurtgenoten,” vertelt Marianne. “Elke twee, drie maanden kwamen we bijeen op de bouwplaats. Compleet met thermoskannen en pakjes drinken. Daardoor kenden we elkaar al voor dat we hier kwamen wonen.

Toen we in ons huis trokken, stond de buurvrouw klaar met eenbosje bloemen. We voelden ons meteen welkom. Dat contact met de buurt is nog steeds goed. Het voelt echt alsof je wordt opgenomen in een bestaande wijk. Als er iets is kun je op elkaar rekenen.”

Zo in de stad

Marianne en Aad zijn altijd echte stadsmensen geweest. De familie woont nog in de stad en Aad werkt daar ook. Toch wonen ze helemaal naar hun zin in de Gouden Griffelbuurt. Hier kunnen ze het gezinsleven hebben waar ze altijd van droomden. Marianne: “Dit is zo ideaal wonen met kinderen. De eerste dag van de kerstvakantie konden de kinderen vanuit de tuin schaatsen op het watertje hierachter. Helemaal goed toch? En als we naar de stad willen -lekker uit eten, maar niet terugrijden- dan pakken we de RandstadRail. Die zit straks zelfs nog dichterbij.”